Ilang beses na din akong tinatanong ng kakilala ko kung tama daw ba yung bumibili sila ng mga mamahaling mga bagay, kumakain sa mga “fancy restaurants” sa naiipon nilang pera. Saka sabi nya, ang ginagastos daw nila yung “extra lang”. Meaning yung kinikita nila aside from their salary. (Kung gusto mong malaman kung paano sila kumikita aside from their salary, try working in the government.) Kaya siya nagtatanong, kase daw parang nanghihinayang siya sa ginagastos nila eh pwede naman sanang ipunin na lang nila. Actually jinu-justify nya ang sarili sa pagsasabing extra lang naman yon, hindi naman nababawasan ang expected nilang savings from their salary. Saka gusto lang daw nilang i-enjoy yung pinaghirapan nila. Actually pareho naman kami ng conclusion na nasa tao yan. Depende sa tao kung paano nya gustong gamitin ang pera nya, kung paano nya gustong i-enjoy ang sarili nya. Nung daw hindi pa sila ganoong kalakas kumita, siyempre pinag-iisipan daw nila lahat ng bibilhin. Pero ngayon hindi na. Ang argument nya parang ganito, kunwari bibili ka ng relo. Bakit ka bibili ng relo? Kase gusto mong malaman kung anong oras na. Siyempre iba-iba ang tatak ng relo, iba-iba din ang presyo. Sabi nya, kung wala kang masyadong pera, pwede ka na siguro kahit doon sa tig-1 thousand lang. Pero kung merong ka daw bang milyon-milyon, at every month lalo pang nadadagdagan, bibili ka pa rin ba ng tig-1 thousand na relo lang? Natural daw bibili ka ng tig-200 thousand na relo! Kase kaya mo naman eh. Ang tanong ko naman sa kanya, kailangan ba talagang ganoon? Komo kayang-kaya mong bumili ng ganoong kamahal, bibili ka na? Natural daw! Gusto kong sabihin na hindi naman ako ganoong ka-materialistic. Sabi nya kase kung sasabihin ko daw na hindi ako magiging ganoon, baka daw kainin ko lang ang mga sinabi ko balang araw.
Sabagay, matagal ko ng alam na magkaiba talaga kami ng pag-iisip ng kakilala ko. Sabi ko kase isang beses gusto kong magkaroon ng SLR na camera, pero hindi pa ko bibili kase wala pa naman akong paggagamitan o time para mag-aral seriously ng photography. Kailangan ko lang naman yung isang pindot lang picture na. Saka sabi ko ayaw ko ng laging may bitbit, kase istorbo. Sa kanya naman daw, Kung ok tingnan, hindi na istorbo sa kanya! Parang ang nangyayari tuloy, pangporma lang nya lahat yon. Bumibili siya ng gamit, tapos saka na lang nya iisipin yung paggagamitan. Sa akin kase kabaliktaran, yung paggagamitan muna, at saka ako maghahanap ng magagamit. Parang sa damit, hindi nga daw siya bumibili ng mga designer clothes noon, pero ngayon ang gusto nya nakasulat ang tatak sa harap. Eh ako ang gusto kong nakasulat, yung mga phrases na parang nagre-reflect sa personality ko.
Ang dating sa akin, bumibili siya ng mga high-tech gadgets, designer clothes, SUVs, etc para masabing successful siya sa buhay. Na kaya nyang i-afford ang mga ganoong bagay. Pag kwentuhan nga naman, parang authority siya sa mga ganoong bagay. Bida siya. But outside of those things, how will he define himself? I want to be remembered not as a person who acquired great wealth, but rather a person who acquired great knowledge. Kung ano ako sa loob, hindi kung ano ako sa labas. Hindi sa dami ng aking pera, pero kung saan at paano ko ginastos yung pera. Kung ano ang nagawa ko sa buhay, kung nakatulong ba ko sa kapwa ko, kung wala ba akong nakaaway sa mundo, kung sino ang totoong ako.
July 18, 2008
Showing posts with label Boys Talk. Show all posts
Showing posts with label Boys Talk. Show all posts
Thursday, 28 April 2011
Boys Talk # 001
Premise : Once or twice a week, pagpasok mo sa opis, nadadatnan mo sa table mo ang isang mysterious note. Nung una na-excite ka, gusto mong malaman kung kanino galing ang note. Then later on, nadiscover mo na rin kung sino. China-chat-chat ka na pagkatapos. Pag minsan tumatawag pa sa phone.
Scenario #1a : Ayaw mo doon sa girl.
Scenario #1b : Gusto mo yung girl.
Scenario #1c : “Gusto” mo yung girl, in a “deeper” kind of way.
Sa mga different scenarios na binanggit ko, mag-iiba-iba ba ang pakikitungo mo doon sa girl? Sa pag-uusap kase namin ng 2 pang kaibigan ko, oo. Basta ang conclusion namin sa girl, dalawa lang din. Kase kung ganoong naging parang aggressive yung girl sa pag-pursue sayo, its either ganoon talaga siya, na parang easy to get, na wild (at least, yun ang 1st impression ko) - conclusion #1. Or it just so happens that she really really likes you and in reality is a great decent girl you can bring home to your parents (argument ng isa kong kaibigan) - conclusion #2.
In my point of view, kung nasa Scenario #1a ako, malamang naiirita na ko sa girl. Although hindi ko din siguro kayang i-reject ng ganoon na lang yung girl, para ngang nakakatakot na din yung actions nung girl. Parang stalker na ang dating, or yung sa Fatal Attraction. Pareho kami ng pananaw dito nung friend #1 ko.
Kung Scenario #1b naman, parang ok lang pero medyo mag-iiba ng konti ang tingin ko sa girl. Parang bababa. Or worst case, ayaw ko na. Alam mo yun? Parang nung una kase kung talagang gusto mo yung girl, sabi nga yung friend #1 ko, parang inilalagay mo na sa pedestal. Tapos nung naging aggressive sayo, parang mapapa-step back ka. Sandali lang muna, mapapaisip ka bigla. Ganoon ba talaga siya? Dito naman pumasok yung conclusion #2 ng friend #2 ko. Sabi kase nya, parang bigyan mo ng pagkakataon ang sarili mo na makilala pa siya ng lubusan. Malay mo nga naman daw, mabait naman pala talaga siya, nagkataon lang na tinamaan lang siya sayo, kase ang pogi mo, SOBRA. At least daw kung totoong good girl naman siya, eh di ok na kayo. Kung hindi naman good yung girl, ngayon alam mo na.
At kung nasa scenario #1c naman ako, mas lalong ok! Ito pa yung naging isang argument namin kung bakit parang bababa ang tingin namin sa girl. Bukod sa parang easy-to-get ang dating, ino-open din nya ang sarili nya sa mga (sexual) advances. Sa sarili ko, hindi naman ako mapupunta dito sa scenario #1c kase mabait ako. Pero kung sa ibang lalake, malamang mag-te-take advantage sa girl yun. At kung conclusion #1 yung girl, siguradong jackpot yung lalake. Pero kung conclusion #2 naman yung girl, parang na mis-interpret yung actions nya. Kase nga kung good girl siya, she shouldn’t have acted that way. Meron namang ibang ways para makipagkaibigan ang isang babae sa isang lalake, or ibang ways para ipadama ng isang babae ang kanyang paghanga sa isang lalake, without resorting to some form of stalking. In either case, I believe that the man should do the pursuing rather than the girl. Ang punto naman ng friend #2 ko, nasanay lang daw tayo sa ganoon. Iba na daw ang panahon ngayon. Well, I agree na iba na ang panahon ngayon. Pero i still prefer the way of life of old.
Medyo mahaba at insightful ang naging usapan naming ito. Nagkaroon pa ng comparisons to Brad Pitt, and to other celebrities. So paano nga kung naging celebrity ako with the same scenarios (scenario #2a, b, c)? Mag-iiba ba ulit ang reactions ko sa bawat scenario? Eh kung nabaligtad naman (scenario #3a, b, c), yung girl naman ang celebrity at ako ay isang hamak na gwapo, charming, matalino, at supahpapalicious ordinary guy? Eh di lalong nagulo ang usapan natin, diba?
Kaya ito ang final realization namin dito sa usapan na ito, moral of the story kumbaga. Hindi mo magiging problema ito kung hindi ka pogi!!!
Sa mga lalaking makakabasa nito, may ganito ka bang problema?
At sa mga babae naman, gagawin mo ba yung ginawa ng girl sa premise, mapa-conclusion #1 kang babae or conclusion #2? Please explain. (Parang pang beauty contests na question ang dating!)
April 4, 2008
Scenario #1a : Ayaw mo doon sa girl.
Scenario #1b : Gusto mo yung girl.
Scenario #1c : “Gusto” mo yung girl, in a “deeper” kind of way.
Sa mga different scenarios na binanggit ko, mag-iiba-iba ba ang pakikitungo mo doon sa girl? Sa pag-uusap kase namin ng 2 pang kaibigan ko, oo. Basta ang conclusion namin sa girl, dalawa lang din. Kase kung ganoong naging parang aggressive yung girl sa pag-pursue sayo, its either ganoon talaga siya, na parang easy to get, na wild (at least, yun ang 1st impression ko) - conclusion #1. Or it just so happens that she really really likes you and in reality is a great decent girl you can bring home to your parents (argument ng isa kong kaibigan) - conclusion #2.
In my point of view, kung nasa Scenario #1a ako, malamang naiirita na ko sa girl. Although hindi ko din siguro kayang i-reject ng ganoon na lang yung girl, para ngang nakakatakot na din yung actions nung girl. Parang stalker na ang dating, or yung sa Fatal Attraction. Pareho kami ng pananaw dito nung friend #1 ko.
Kung Scenario #1b naman, parang ok lang pero medyo mag-iiba ng konti ang tingin ko sa girl. Parang bababa. Or worst case, ayaw ko na. Alam mo yun? Parang nung una kase kung talagang gusto mo yung girl, sabi nga yung friend #1 ko, parang inilalagay mo na sa pedestal. Tapos nung naging aggressive sayo, parang mapapa-step back ka. Sandali lang muna, mapapaisip ka bigla. Ganoon ba talaga siya? Dito naman pumasok yung conclusion #2 ng friend #2 ko. Sabi kase nya, parang bigyan mo ng pagkakataon ang sarili mo na makilala pa siya ng lubusan. Malay mo nga naman daw, mabait naman pala talaga siya, nagkataon lang na tinamaan lang siya sayo, kase ang pogi mo, SOBRA. At least daw kung totoong good girl naman siya, eh di ok na kayo. Kung hindi naman good yung girl, ngayon alam mo na.
At kung nasa scenario #1c naman ako, mas lalong ok! Ito pa yung naging isang argument namin kung bakit parang bababa ang tingin namin sa girl. Bukod sa parang easy-to-get ang dating, ino-open din nya ang sarili nya sa mga (sexual) advances. Sa sarili ko, hindi naman ako mapupunta dito sa scenario #1c kase mabait ako. Pero kung sa ibang lalake, malamang mag-te-take advantage sa girl yun. At kung conclusion #1 yung girl, siguradong jackpot yung lalake. Pero kung conclusion #2 naman yung girl, parang na mis-interpret yung actions nya. Kase nga kung good girl siya, she shouldn’t have acted that way. Meron namang ibang ways para makipagkaibigan ang isang babae sa isang lalake, or ibang ways para ipadama ng isang babae ang kanyang paghanga sa isang lalake, without resorting to some form of stalking. In either case, I believe that the man should do the pursuing rather than the girl. Ang punto naman ng friend #2 ko, nasanay lang daw tayo sa ganoon. Iba na daw ang panahon ngayon. Well, I agree na iba na ang panahon ngayon. Pero i still prefer the way of life of old.
Medyo mahaba at insightful ang naging usapan naming ito. Nagkaroon pa ng comparisons to Brad Pitt, and to other celebrities. So paano nga kung naging celebrity ako with the same scenarios (scenario #2a, b, c)? Mag-iiba ba ulit ang reactions ko sa bawat scenario? Eh kung nabaligtad naman (scenario #3a, b, c), yung girl naman ang celebrity at ako ay isang hamak na gwapo, charming, matalino, at supahpapalicious ordinary guy? Eh di lalong nagulo ang usapan natin, diba?
Kaya ito ang final realization namin dito sa usapan na ito, moral of the story kumbaga. Hindi mo magiging problema ito kung hindi ka pogi!!!
Sa mga lalaking makakabasa nito, may ganito ka bang problema?
At sa mga babae naman, gagawin mo ba yung ginawa ng girl sa premise, mapa-conclusion #1 kang babae or conclusion #2? Please explain. (Parang pang beauty contests na question ang dating!)
April 4, 2008
Subscribe to:
Posts (Atom)
